Het is een les. Een levensles die ik krijg van Muppet. Ik dacht zeker te weten dat ik in de afgelopen jaren de slag had gemaakt in het leren over mezelf en het omgaan met weerstanden. Ik ben tot de ontdekking gekomen, tot de ervaring gekomen, dat weerstand in allerlei gedaanten en vormen op mijn pad komt. Muppet en ik ontmoeten elkaar op een punt in mijn leven wat bol staat van de verandering. Toen zij in 2024 bij ons kwam wonen was ik bezig om, letterlijk, weer goed op beide benen te staan. In de 3 jaren daarvoor had ik te maken met verkrampingen en zenuwpijnen in mijn lichaam waardoor ik niet, nauwelijks, langzaam of scheef liep.

Muppet attendeerde me erop dat ik niet alles uit de weg kan gaan, omdat ik er geen zin in heb. Ik had geen zin in moeilijk denkwerk over een hond die niet meteen mee deinde in ons leven met de andere honden. Want dat was het! Siena, die tegelijk met Muppet bij ons kwam wonen, deinde meteen mee in ‘mijn plaatje’. Ik vond dat ik de jaren ervoor veel werk had verzet aan denken over levenszaken, mijn gezondheid en het maken van keuzes en accepteren van minder mobiliteit. Ik wilde vooruit en ik had het idee dat Muppet me tegenhield. Het idee; dus mijn gedachten. Ik ben recent tot de realisatie gekomen dat ik mijn gevoel, over en richting Muppet, weg heb gedrukt. Het moest gaan zoals ik wilde voor Muppet; gewoon fijn meebewegen in ons leven met de honden, zonder gedoe en gehannes, want daar heb ik geen zin in.

Ik ben dus gaan zitten om mijn weerstand tegemoet te treden, zoals ik in de vorige blog beschrijf. En ik geloof erin dat dingen gebeuren op het moment dat ze moeten gebeuren in mijn leven. Zo ook dit moment. Ik was in een patroon terecht gekomen wat mij bekend is: denken, oplossingen zoeken, frustratie en irritatie ervaren wanneer het niet lukt en dan weer overnieuw starten met denken.

Waar ging dat denken dan over? Ik plaats achter elkaar wat details betreffende Muppet: Ze plast en poept in huis. Ze eet haar eigen ontlasting op. Buitenshuis eet ze de ontlasting van de andere honden ook op. Ze eet tijdens wandelingen poep van allerlei diersoorten. Ze springt tegen het aanrecht en de tafel en pakt alles wat eetbaar is, ook al is het verpakt. Ze loopt weg van ons wanneer ze los loopt tijdens een wandeling, langste tijd dat ze uit zicht was is 20 minuten. Ze is onstabiel bereikbaar buitenshuis, aan de lijn of los. Ze maakt geen contact met de andere honden en ons tijdens het wandelen. Ze pakt dingen af van de andere honden. Ze ‘knalt’ in haar voerbak. Ze blokkeert volledig wanneer we haar even tegenhouden of iets terug willen laten bewegen, lijkt op bevriezen. Ze pakt een snackje, uit je hand, loeihard en ruig aan.

Dat zijn een aantal zichtbare gedragingen en acties. Daaromheen zien we, met fases, dat ze zich terugtrekt. Dat ze zich niet fijn voelt, dat ze in zichzelf gekeerd is. Robert en ik noemen het zombiegedrag, ze kijkt dan ‘leeg’. En dit is nu juist wat er sterk naar voren kwam in mijn moment van zitten met mijn weerstand. Ik wil niet dat Muppet zich ‘leeg’ voelt, ik wil niet zien dat ze zich niet fijn voelt. Ik wil dat ze gelukkig is en dat ze zich goed voelt. Ik wil, ik wil, ik wil………

En daar is het begonnen, ik ben gestopt met willen. Het voelen is weer terug. En dat is waar ik jullie meer over ga vertellen in de blogs. Hoe zorgt dat voelen ervoor dat patronen en gedachten een andere rol gaan spelen?

Met dank aan Muppet 🐾❤️

Het gaat niet. Ik krijg het ritme niet te pakken om te schrijven over mijn ervaringen met Muppet. Weerstand, weerstand en nog meer weerstand. Bij iedere eerste zin van een nieuwe blog, ik ben er 18 gestart in de afgelopen weken, zoveel weerstand. De blogs die hier al staan, over Muppet, kloppen absoluut. Maar er mist een essentieel onderdeel; ze zijn niet geschreven vanuit mijn hart. Ik mis de essentie, het wezenlijke, het rauwe, het echte !

Waarom?

Die weerstand. Ik weet, dat heb ik eerder in mijn leven geleerd, waar die weerstand vandaan komt. Die komt er wanneer ik controle wil hebben over iets in mijn directe nabijheid. En ik wil controle hebben omdat ik geen controle heb en omdat iets niet gaat zoals ik het wil.

‘Muppet gaat niet zoals ik wil’. Zo simpel is het. Het leven met Muppet gaat niet zoals ik wil en ik heb oogkleppen opgezet. Ik ben beperkt gaan kijken, rechtlijnig en zelfs wat bekrompen bij tijd en wijle.

Het is me afgelopen weken duidelijk geworden. Ik ben gaan zitten met mijn weerstand, ik ben het gaan doorvoelen, ik ben het gaan erkennen. Het zit bij mij, in mij en het is van mij. Muppet zet mijn leven op scherp, ze zet mijn brein aan tot een kookpunt en confronteert me met patronen die ik niet van mezelf wil zien.

En daar zat ik, met mezelf…..

Er was niet veel tijd voor nodig, ik wist het. De weerstand, de confrontatie, de controle drang; ik weet hoe ik dit om kan zetten naar acceptatie, rust, erkenning. In dat moment van zitten heb ik mezelf helder en vriendelijk toegesproken om Muppet en haar verhaal te gaan voelen, te gaan zien voor wat het is….nu….op dit moment. Want ik moet niet terug gaan in de tijd, dat wilde ik doen met deze blogsreeks. Schrijven over hoe we hier zijn gekomen. Het gaat niet gebeuren.

Het gaat niet gebeuren omdat Muppet me eraan herinnert dat we er NU zijn. Het doet er niet toe hoe het afgelopen jaar met ons is verlopen. Wij weten hoe dit is gegaan, wij hebben gevoeld hoe dit is gegaan. En dat is met geen pen te beschrijven.

Wat wel te beschrijven is; hoe het nu met Muppet en mij gaat en wat ik leer van haar over de fase van het leven waar ik volop mee bezig ben.

De weerstand is weg. Het gevoel is terug en bezig aan een opmars. De blogs gaan geschreven worden. Omdat ik er zin in heb, omdat ik veel leuks heb te melden en omdat Muppet veel te vertellen heeft over hoe je samenleeft met een hond die haar leven leeft.

Ze leeft haar leven ; zoals zij wil. En dat voel ik nu. Het is een verademing.

Het was op de 4e dag dat Muppet en Siena bij ons waren dat we besloten om met de 5 honden tegelijk te gaan wandelen. Ze hadden beiden enorm geslapen en de verhuizing en kennismaking met ons en de andere 3 honden was intensief te noemen. Aangezien we vlot naar Frankrijk zouden gaan, met de 5 honden, wilden we graag bekijken hoe dit zou gaan om allemaal tegelijk in de auto te gaan.

De oudste 2 honden; Beertje en Siena op de achterbank en de andere 3 in de achterbak van de auto. Totaal vanzelf ging dit, makkelijk en zonder gedoe. Aangekomen op de plek om te wandelen hadden we alle honden aan de lijn om ze vervolgens allemaal los te koppelen van de lijn. Wij hebben meteen vertrouwen in nieuwe honden die bij ons komen. En zeker ook in de honden die al langer bij ons zijn. Prachtig om te zien dat Muppet en Siena genoten van de vrijheid. Rennen, snuffelen, rollen.

Zo liepen we een kwartiertje en toen ineens renden Muppet en Siena keihard van ons weg. Ze renden gewoon rechtdoor en bleven rennen. Scherp naar rechts, een sloot door en toen renden ze verder op een weiland. Nog steeds volle vaart en geen blik onze kant op. De andere 3 honden bleven bij ons, die zagen ook wat er gebeurde. Wij hadden al een aantal keren de namen van de honden geroepen, dit had totaal geen effect. Ik blies ook een paar keer op de fluit, in de hoop dat ze wellicht uit hun focus gehaald konden worden. Tevergeefs.

Wij stonden ondertussen op de plek waar ze de sloot over waren gegaan. Zij minderden vaart op het weiland. De afstand tussen de honden en ons was zeker een dikke 300 meter. Zo plots als ze van ons af waren gerend, zo plots draaiden ze om en kwamen ze terug onze kant op. Ik kan niet zeggen dat ze naar ons toe kwamen, het was onze kant op met totaal geen zichtbare aandacht voor ons. De andere 3 honden nog steeds bij ons. Wij gingen wat verder uit elkaar staan en zo had ik de beide honden te pakken toen ze wel in mijn buurt kwamen. Aan de lijn gedaan en ze keken heel blij.

Robert en ik wisten even niet wat te denken van deze actie. ‘Vrij bijzonder’ was onze conclusie. Wij hadden er gewoon geen rekening mee gehouden dat ze dit in hun mars hadden. Zwart van de modder, blije hoofden en heel erg moe waren ze daarna. In dat moment kwamen we er ook achter dat Siena doof aan het worden was en dat Muppet totaal niet op haar naam reageerde. Haar naam was toen nog Jovi. En waarom ik die uiteindelijk naar Muppet heb veranderd zal je zeker nog gaan lezen in deze blogreeks.

Het viel ons ook op dat Muppet onbereikbaar leek, daar buiten. Net of ze zich afsloot voor contact met ons en de andere honden. Siena rende met haar mee, maar er was geen contact verder te zien. Niet zoals wij kennen van de honden waar we tot dan toe mee samen leefden. En dit was de start van een aantal avonturen die we hebben meegemaakt met het loslopen van Muppet.

Zo gaandeweg in deze reeks ga je daar meer over lezen. Ze heeft nogal wat verrassende cadeaus uitgedeeld sinds ze bij ons woont.

Ze is een klasse apart van een hond en daarom een eigen categorie ; Labrador Retriever Muppet. Ze woont sinds oktober 2024 bij ons. Op 1 oktober heb ik 2 honden opgehaald in een hondenpension, waar zij al meerdere maanden woonden, omdat dit niet meer kon bij de toenmalige eigenaar die ernstig ziek was en later dat jaar is overleden. Muppet- toen 6 jaar– en Siena- toen 12 jaar– sprongen na 1 minuut kennismaken met mij achter in de Volvo. Ik wist dat het goed was omdat de blik in hun ogen één en al zuiverheid was en me duidelijk liet voelen dat ze daar weg moesten en wel direct.

Ik ga mijn documentatie van afgelopen anderhalf jaar in deze blogreeks met jullie delen. Ik heb vaker met Labradors te maken gehad die herplaatst zijn bij ons. Dat betekent niet dat ik alles weet, want Muppet is haar eigen unieke zelf. En daar, in die laatste 4 woorden van de vorige zin, leeft de essentie van mijn ervaringen en leerweg met Muppet. Ze is haar eigen unieke zelf, maar al snel was het helder dat ze zich opsluit in zichzelf en zich afsluit voor contact met mij en de andere honden. Ik ben ervan overtuigd dat ik, sinds 2 maanden, de hond zie en voel die ze wezenlijk is.

Het contrast met Siena, wat betreft het elkaar leren kennen en vertrouwen, is groot. Siena rolde, na een gewenningsperiode van 3 maanden, makkelijk en vlot mee in de nieuwe roedel van in totaal 5 honden. Muppet kon dit niet en sloot zich vervolgens ook af voor Siena en daarmee ook voor zichzelf. Dit was niet leuk om te zien gebeuren, maar ik wist dat het moest. Wie ook wist dat dit moest is Dakota, 1 jaar jonger dan Muppet. Dakota, met haar sociale vriendelijke inborst en gevoel voor saamhorigheid, heeft zich ontfermt over Muppet. Hoe dit ging, wat ik heb gezien en wat ik heb geleerd ; dat ga je lezen in deze blogreeks.

---

Een nadere kennismaking met Muppet, zodat je een voorproefje te pakken hebt om te kunnen beslissen of je deze blogs wil gaan lezen!

Ze was net 4 uur bij ons thuis. Kennismaking van Siena en Muppet met de andere 3 honden was goed verlopen en alle honden zochten een plek om te gaan liggen. Daar was de rust. Robert gaat naar het toilet en ik loop naar de auto om wat spullen naar binnen te halen. Ik open de voordeur en hoor een klap in de keuken, achter de tussendeur die ik goed achter me had gesloten. Ik stap terug naar binnen en daar staat Muppet met de deksel van de broodtrommel van Robert in haar bek. Die had ze van het aanrecht gepakt en de trommel lag op de grond. Ik ruim de spullen op, leg het in de wasbak en kijk even wat ze gaat doen. Ze gaat weer op de plek liggen waar ze eerder ook voor had gekozen en de ogen gaan dicht.

Ik ga verder met mijn actie om de spullen uit de auto te halen en Robert is bij de honden, die allemaal liggen te slapen. Ik vraag Robert om iets aan te pakken en zo staan wij even te hannesen met wat spullen. Dat zal 2 minuten zijn geweest en toen hoorden we gerommel in de bijkeuken. Scheurend geluid en zo sprint ik naar de bijkeuken. Muppet had een kartonnen doosje met blaasmedicatie van Beertje gepakt vanuit een halfopen stellingkast die daar staat. En die medicatie lag ook nog eens op hoogte, geen probleem voor Muppet. Het doosje was verscheurd en de strips medicatie lagen al verspreid op de vloer.

9 dagen later zijn we met de auto vol naar Frankrijk vertrokken. De 1e ochtend dat ik daar wakker werd en de slaapkamerdeur opende naar de woonruimte rook ik de geur van karamel & vanille. Een geur die ik zeker herken, maar niet kon plaatsen in de context op dat moment. Het was dan ook een geurexplosie, het rook heerlijk naar mijn idee. Snel was duidelijk wat er gaande was; Muppet was haar eigen theewinkel gestart in de woonkamer. De kartonnen doosjes totaal versnipperd en de piramidevormige theezakjes allemaal opengescheurd en volledig verspreid door de woonkamer. We hadden de doosjes, nieuw gekochte thee, op het aanrecht laten staan.