Komende week werk ik de laatste diensten voor faunabeheer, samen met mijn honden. Dan heb ik vanaf 1 maart het gehele broedseizoen buiten gelopen, geobserveerd, geleerd en genoten van alles wat dit werk mij brengt. Iedere dag de projecten bezoeken, overleg met de ecoloog, samenwerken met de aannemer op het bouwproject. En ook met andere onderaannemers zoals beveiligers met Mechelse herders, die de bouwlocatie beveiligen wanneer er niet gewerkt wordt door de aannemer. Ik ben er juist ook vaak op die momenten en zo hadden we een verrassende samenwerking van mijn werk binnen de bouwhekken en het werk van de beveiliging buiten de hekken.

Dit seizoen heb ik gewerkt op 4 locaties waar de honden en ik ons werk hadden aan het broedvrij houden van die plekken. Het ging om de Scholekster, Zilver- en Mantelmeeuw, Fazant, Patrijs, Oeverzwaluw, Graspieper, Witte Kwikstaart, Sprinkhaanzanger, Grauwe Gans en het wilde konijn. Mijn opdracht: het gebied dusdanig verstoren met inzet van de hond, zodat de vogels en konijnen een andere plek zoeken om te gaan paren, nestelen en broeden. Dus wij werken daar al voordat de dieren daar definitief nestelen. Eens genesteld mag dit niet verstoort worden, dat willen we voorkomen. Om dit succesvol te doen is het geregeld dat de dieren vlakbij die specifieke plek wel hun nesten groot kunnen brengen. Dus ik kan nesten op zien groeien net buiten de locaties die ik vrij houd met de hond. Wij worden ingezet op projecten waar een opdrachtgever onderhoud moet plegen, wil gaan bouwen of graven. Door mijn werk met de honden kunnen de dieren veilig nestelen en kan de opdrachtgever de werkzaamheden voortzetten. Het is interessant om van dichtbij mee te maken dat dit naast elkaar kan bestaan. Het machinale proces terwijl er 5 meter verderop een nest met 3 meeuwenkuikens groot gebracht wordt.

Dit werk doe ik graag. Alleen met 1 of meerdere honden een hele dag onderweg en op pad. Alles samen met de hond beleven en leren. Buiten, kijken, luisteren, voelen, stilstaan en lopen. De elementen ervaren van het weer, de uitdaging van de zeer warme dagen aangaan en daar oplossingen in vinden zodat het werkt. Soms even heel moe zijn, echt fysiek heel moe, omdat het een intensieve dag was met veel rumoer van vogels en konijnen die er zo hun eigen plannen op nahouden. Om dat te doorgronden is er dan extra inzet nodig om te observeren en te leren wat ze aan het doen zijn om vervolgens succesvol te kunnen verstoren met de hond.

En dan zijn er de pauzes. Dat zijn interessante momenten voor mij. Rust voor de hond en mij bij de auto of aan de vloedlijn van de Noordzee. Samen eten, beetje hangen of de ogen even dicht. De benen even ontspannen en kijken naar het moois om ons heen. Rust, ruimte, verder niets. Dat brengt mij veel. Het brengt mij helderheid, inspiratie en met momenten melancholie. Dat is fijn om te ervaren. Dingen de revue laten passeren, stilstaan bij de vraag hoe het met mij gaat, wat ik wil en waar ik zin in heb. En dan volgen er antwoorden. Ik haal adem. Er passeren nog meer pauzemomenten en de route die ik wil volgen stippelt zich helder uit aan de horizon. Ik ga weer op pad, mijn pad.

Ik heb antwoord gevonden op mijn zoektocht van afgelopen 2 jaren in het contact met Labrador Muppet. En ook op het gebruik van sociale media; waarom ik dit wilde ontdekken is me nu duidelijk geworden. Ik ben aan het veranderen van lesgever/instructeur naar inspirator en motivator. Ik heb behoefte aan het delen van informatie en ervaring waar andere mensen inspiratie uit halen of gemotiveerd door raken om zelf aan de slag te gaan. De keuzes die ik maak, het waarom en de lessen die ik leer zijn het waard om te vertellen en te laten zien. Omdat het voor mij natuurlijk aanvoelt om totaal te gaan voor wat ik wil en waar ik zin in heb. Ineens een andere route te nemen en te gaan zien wat het brengt, met vertrouwen, grenzeloos vertrouwen in mezelf en het leven.

En zo gaat het. Ik ga weer een andere route verkennen. Ik ben ouder aan het worden. De rust die dit brengt vind ik uitermate comfortabel. Afgelopen jaren was ik onderweg naar dit punt. Ik heb weerstand gevoeld en daar ben ik de strijd mee aangegaan. Dat weet ik nu, ik stop met het voeden van mijn weerstanden. Tijdens de afgelopen maanden, daar aan die vloedlijn van de Noordzee met hond, meeuw en broodtrommel, heb ik gekozen. Leven, inspireren, motiveren, leren en schrijven over mijn ervaringen met de honden en de dingen om me heen; dat is wat ik wil doen en dat ga ik doen.

En wat is dan die verandering in mij? Ik heb eerder geschreven en gezegd dat ik een inspirator ben. Alleen dat laatste klopt niet. Ik was het aan het worden, ik was onderweg, het was zich aan het vormen. Nu voel ik het, ik begrijp het, ik weet het, het is er. Dit ben ik, nu, in mijn leven op dit moment. En het voelt heerlijk.

Er staat een vol bloeiende Magnolia boom in mijn tuin. Prachtig om naar te kijken, zeker wanneer de lucht strakblauw kleurt. Dan komen de kleuren van de bloem met het wit en roze zo mooi uit, een lust voor het oog. En ik lust de bloem ook, daar zet ik thee van. Je kunt er ook siroop van maken en het blad bereiden in salades. Ik houd het bij de thee.

De boom is vernoemd naar Pierre Magnol. Een grondlegger van de systematische classificaties van planten.

Magnolia’s behoren tot de oudste bloeiende planten op aarde. Tot voor de tijd dat er bijen waren. Er is een oeroude samenwerking tussen kevers en de magnolia. Kevers zorgen voor de bestuiving. Het zijn de primitieve vleugelloze kevers die de klus klaren. Dat zijn kevers die zich hebben aangepast aan een leven op de bodem, vliegen is voor hen niet noodzakelijk om te overleven.

De grote robuuste bloem trekt kevers aan en kan de ruwe bewegingen van de kever aan. De meest magnolia’s produceren stuifmeel en geen nectar.

Ik maak thee van het blad van de boom uit mijn tuin. Dit kan met een paar losse bloemblaadjes, maar ook met de hele knop. De thee geeft een zacht bloemige en frisse smaak. Soms wat anijs- of gemberachtig.

Het heeft een kalmerende werking op je gehele lijf, dus ook je hoofd. En het is ondersteunend bij seizoen gerelateerde allergieën en het openen van je luchtwegen. Dus ook fijn te drinken bij verkoudheid.

Je neemt een paar blaadjes of de hele knop. Kook het water en laat dit daarna even staan om iets af te koelen. Giet het dan langzaam op het blad van de bloem in je theeglas. Laat het 2 tot 5 minuten trekken, naar jouw voorkeur. Daarna haal je het blad uit het water en kun je genieten van je magnolia thee.

~ Foto’s: Annelies Ruiter

Fraai ! Het idee is uitgewerkt; starten van een pagina met blogberichten. Na oefenen en leren in de afgelopen jaren, vooral wat ik niet wilde, past de puzzel nu wel in elkaar. De blogs verdwenen in de massa van de grotere website en ik kreeg het niet ‘klein’. Nu begrijp ik dat dit te maken heeft met mijn ontwikkeling, ik heb de keuze gemaakt om kleiner, simpeler en eenvoudiger naar het leven en mijn acties te kijken. Ik ben ouder geworden en daarmee rustiger, een fijne ontwikkeling.

Ik neem je mee in mijn idee:

• Blogs die je kunt lezen wanneer jij wil. Geen meldingen of abonnee moeten worden. Je zoekt het op, omdat je zin hebt om te lezen en nieuwsgierig bent.
• Eenvoudige en kalme uitstraling van de website, zodat je kan lezen en niet afgeleid raakt door extra toeters en bellen.
• Geen sociale media accounts vereist.
• Je hoeft geen reacties te plaatsen wanneer je daar geen behoefte aan hebt, dit doe je alleen omdat je dat wil doen en daar reden toe hebt, simpel.
• Teksten, foto’s en videofragmenten zijn van mijn hand. Origineel, de realiteit en echt. Het is wat ik wil delen met jou.
• Geschreven in het ritme van het leven. 3 blogs in een week tegen 2 per maand ~ ‘Ja’, dat is mijn ritme.

Ik ben actief geworden op de platformen Facebook en Instagram. Voor nu vind ik het interessant om daar rond te kijken. De snelheid en het onrustige karakter van deze kanalen zorgt voor afstand, het rumoer bevalt mij niet. Goed dat ik dit ervaar en ontdek ; het heeft mij ertoe aangezet om deze pagina te ontwikkelen. Rust & eenvoud en gewoon lekker lezen wat je wil lezen. Want wanneer je niet wil zien wat ik ontrafel via mijn toetsenbord; dan zoek je deze pagina niet op en kom ik dus ook niet ongevraagd langs op je scherm met het risico dat jij je verslikt in je appeltaart.

Nog even terug naar het idee. Er is mij een duw uitgedeeld om dit nu uit te werken. Labrador Retriever Muppet heeft sinds haar komst, oktober 2024, mijn leven verheerlijkt met wervelende onverwachte brein brekende acties en zalige zachtheid. Ik leer immens veel over mezelf, de patronen en visies waar ik in geloof wat betreft het opvoeden, begeleiden en trainen van honden. Er is één en ander aan het wankelen gebracht en daar ga ik over schrijven; Muppet heeft dan ook een geheel eigen categorie bemachtigd op deze pagina. De inhoud zal uit gaan wijzen waarom.

Ik geef 17 jaar les aan eigenaren met honden, individueel en buiten. Jachthonden zijn mijn specialiteit geworden. Ik kan jou begeleiden en coachen om trainer van je jachthond te worden. Ik richt me op zelfstandig en solo met je hond werken, zoals ik dat ook doe met mijn eigen honden. Geen wedstrijden, beoordelingen en certificaten. Ook hier weer de eenvoud; jij en je hond. En jullie zijn niet hetzelfde duo als de buurman en zijn hond verderop uit de straat of de trainer die je ziet op een snelle clip terwijl je aan het scrollen bent.

Zonder een hond kun je met mij wandelen. Je hoofd leeg praten, ademhalen, mopperen en vragen stellen over jouw keuzes en ontwikkeling. Ik kan helder en doortastend vragen stellen en geduldig ruimte geven aan jouw inzichten die tijdens onze ontmoeting opborrelen. Mijn enthousiasme en hoopvolle houding motiveren om een doorbraak in je denken en onzekerheden te bewerkstelligen. En dat doe je dan zelf, ik vier dat met je mee.