Ze kwam in oktober 2024 bij ons wonen, samen met Labrador Muppet. 12 jaar was ze toen. Wat heb ik een zwak voor haar, haar ogen, haar energie, haar zachte hoofd. Ik heb me meermaals afgevraagd wat ze mee had gemaakt, in haar leven tot dan toe. Ze leek mat, onzichtbaar, haar lijf getekend met littekens en bobbels en bulten. Een lieve, zachtaardige ziel ~ vriendelijk en krachtig.

Ze is 3 september overleden op 14 jarige leeftijd. Haar lijf was zwak geworden, haar prachtige karakter en temperament niet. Ze is in mijn leven gekomen op het moment dat ik haar veerkracht nodig had. Ik ontmoette verschillende persoonlijke weerstanden op mijn pad en ik kon mijn veerkracht niet vinden, omdat ik dat gedeelte voelen ‘ergens’ kwijt was geraakt.

In het contact met Siena schoot zij meerdere keren totaal raak in mijn weerstand. Ik begreep gedrag van haar niet, ging denken, wilde perse weten wat haar was overkomen en daar beet ik me in vast. Omdat ik ‘dacht’ dat ik haar daarmee kon helpen, dat ik haar dan zou begrijpen en dat dat nodig was voor ons contact. Hoe meer ik dacht, hoe meer weerstand er kwam. Siena werd dan onzichtbaar, liep van me weg, keek van een afstand naar me en zuchtte nog eens.

Ik voelde frustratie en irritatie bij me opkomen. Hoe was het nu toch mogelijk dat ik geen grip kreeg op Siena, op het waarom van haar doen en laten?

Ik ben toen meer met haar individueel op pad gegaan. En vervolgens met Dakota en Duggan erbij. Ik liet haar rennen, vrij, op afstand van mij, haar gang gaan. Ik was in mijn weerstand vergeten dat dit een mogelijkheid was, dat dit was wat Siena kon en nodig had. Precies hetzelfde wat ik zelf moest doen om de weerstand met veerkracht te verminderen. Laat het gaan, vrij, in beweging komen.

Ze heeft me geholpen om tot actie over te gaan. Niet meer denken over wat er met haar gebeurd is voordat ze bij ons kwam. Weerstanden ‘over boord’ en rennen met een glimlach van oor tot oor. Vanaf dat moment ging alles vooruit, want ik ging weer vooruit. En in dat vooruit bewegen was het gevoel weer heel vlot present.

Ze zocht me op, kwam bij me liggen, likte aan mijn handen. We gingen samen een ijsje eten en kriebelen op haar buik vond ze geweldig. Ze lag aan mijn voeten en gaf de beste knuffels wanneer ik in de ochtend haar weer zag. En rennen ! Ze was zo zalig aan het rennen met Dakota en Duggan. Keihard mijn kant op om voertjes te scoren en dan weer rennen. Zij voelde zich goed en ik ook ~ we hadden het samen voor elkaar, voor elkaar.

Haar vermogen en veerkracht om mij dit te leren, dat ontroert mij. Haar geduld met mij is bewonderenswaardig. Haar totale vriendelijkheid, loyaliteit en manier van doen is een voorbeeld voor mij, in mijn mens zijn.

Ik mis haar ogen. De amberkleur, de warmte, de zachtheid. Haar levenswijsheid ~ ik ben zo blij dat ik dit voel en dat ze mij heeft geleerd om terug te keren naar die van mij.

Dag Siena, mooie hond. Wat een genot om met jou samen op te lopen 💜

Wat een hond, wat een grote vriend. Labrador Duggan is zondag 2 augustus overleden. Een onverwachte wending voor ons. De maandag ervoor hadden we het idee dat er wellicht iets met zijn gebit of tandvlees aan de hand was. Een bobbel ontstond aan de rechterkant van zijn kaak richting zijn hals. We waren op dat moment in Frankrijk en ik dacht daar een dierenarts te gaan bezoeken voor controle. De dag erna gaf mijn gevoel aan dat we naar huis moesten gaan en de bekende dierenkliniek te bezoeken.

Warme dagen en warme nachten en we besloten dan ook om in de avond te vertrekken, zodat we in de nacht door konden rijden en het koeler zou zijn. De bobbel werd in een paar uur tijd groter en de ademhaling van Duggan werd onrustiger. Vroeg in de ochtend terug in Vlissingen en meteen de kliniek gebeld om te vragen of ik eerder kon komen gezien zijn ademhaling. Dat gedaan, ik had hem bewust niets laten eten, hij ging direct onder narcose.

Duggan vond het, in zijn leven, lastig om door een dierenarts gezien en aangeraakt te worden. Een ervaring op jongere leeftijd had daar mee te maken. Om veiligheid te houden voor de behandelaars droeg hij dan een muilkorf. Een controle moment bleef moeilijk voor hem. Met dit bezoek wist ik dat de muilkorf niet om moest, het kon ook niet, gezien de locatie van de bobbel. Ik heb hem verteld dat ik voor hem ging regelen dat de arts hem rustig zou benaderen op de manier waar hij zich comfortabel bij voelde. Hij liet zich het gehele bezoek en de bezoeken daarna volledig, rustig behandelen; de dierenartsen deden wat ik vroeg.

Het was niet direct helder of het om een ontsteking of tumor ging, wel was duidelijk dat zwelling zorgde voor de druk op de ademweg. Die zwelling moest per direct afnemen en daar zijn we met zware medicatie mee aan de slag gegaan. En ingezet op behandeling van ontsteking, ook met zware medicatie. De arts gaf aan dat de kans dat het een tumor, van kwaadaardige soort, betrof net zo groot was als de kans op ontsteking. De 2 dagen erna zouden doorslaggevend kunnen gaan zijn.

De dag erna was de zwelling verminderd, ademhaling stabiel en rustig en Duggan was levendig. Eten en drinken ging goed, spelen met Dakota en Muppet. Vrijdag mee op wandeling, lekker ontspannen, snuffelen en het zag er naar uit dat het wellicht om een ontsteking zou gaan. Ik sliep alle nachten, sinds we weer thuis waren, beneden bij de honden. Bijwerking van de medicatie was dat hij veel moest plassen, zo kon ik hem vlot naar buiten laten gaan en ik kon zijn ademhaling en conditie in de gaten houden. In de nacht van vrijdag op zaterdag sliep ik vrijwel niet, knoop in mijn maag, onrust in mijn lijf…..

Bij het eerste daglicht zie ik het; de bobbel is 2x zo groot. Foute boel en ik loop huilend naar boven om Robert te vertellen wat er aan de hand is. Zijn ademhaling gecontroleerd en daarna de dienstdoende kliniek gebeld waar we vlot terecht konden. Het was een tumor die o.a. vast zat aan de aanhechting van de tong. Op dat moment konden we er nog voor kiezen om hem een dosis medicatie te geven die hem voor maximaal 48 uur verlichting zou kunnen geven. Tijd om afscheid te kunnen nemen van elkaar. We kozen die route. Een uur na de toediening speelde hij met Dakota en lag hij te rollen in de tuin.

Die nacht heb ik niet geslapen, hij lag naast mijn bed. Mijn handen zijn vrijwel niet van zijn lijf geweest. Ik wist het, ik voelde het….dit is de laatste nacht met Duggan naast me. Robert was vroeg beneden, hij heeft samen met hem op de grond gelegen terwijl ik me aan ging kleden. Daarna was ik er weer toen Robert zich aan ging kleden. We zijn met alle honden naar de favoriete wandel- en hangplek van Duggan gegaan. Daar heeft hij gesnuffeld en we zagen hem de andere honden 1 voor 1 opzoeken en dat deed hij ook bij ons…..

We dronken koffie bij de auto en de honden lagen allemaal aan onze voeten. Duggan met zijn favoriete oranje bal. Hij genoot van dit moment en wij ook, de andere honden waren volledig zichzelf en ontspannen. Dit was ons laatste mini picknick moment samen met dit viertal; we hebben er veel gehouden waar Duggan bij aanwezig was.

Volledig stil, in gedachten, met knoop in de maag , lood in onze schoenen en een zwaar hart gaat hij dan voor de laatste keer alleen mee in de auto. Hij pakte, zoals altijd, meteen even zijn dummy in de gang. Die hield hij dan even vast voordat zijn riem omging. De kliniek was gebeld en we gingen daar naartoe om hem in te laten slapen. Bij ons thuis ging dit niet, het was zondag en voor de arts was het niet mogelijk om de kliniek te verlaten wegens de weekenddienst. We hadden een mooie deken meegenomen, zodat hij daar op kon gaan liggen. Prioriteit was nu het welzijn van Duggan en niet onze wens dat we graag thuis afscheid willen nemen.

50 seconden…..na het toedienen van de slaapmedicatie, de 1e injectie, stopte hij met ademhalen binnen een minuut. Dit was Duggan, volledig gaan tot het einde…letterlijk. Wat een kanjer van een hond, een voorbeeld voor ons, hij deed het op zijn manier.

We waren rustig, tranen biggelden over onze wangen..en Duggan zag er tevreden uit. Hij zag er tevreden uit….

Thuis hebben Dakota, Muppet en Siena afscheid genomen van hem. Dakota likte aan zijn oor en kwispelde heel hard. Muppet bracht hem een speeltje en ging bij hem liggen. Siena keek van afstand en wachtte op haar moment om samen met mij dicht bij Duggan te kijken en te snuffelen. Wij waren stil en keken. We rommelden wat heen en weer en de honden gingen allemaal hun eigen gang. Siena viel in slaap op haar bed en Muppet en Dakota waren aan het spelen.

We brachten hem naar naar het crematorium. En Robert heeft hem zelf in de oven gelegd. Hij had een brief voor Duggan geschreven en die mocht mee met Duggan, evenals zijn bal en een dummy. De dag erna heb ik de asbus opgehaald en was hij weer thuis. Ook dit ging allemaal op het tempo van Duggan, krachtig en zonder poespas. En het voelde allemaal goed, het ging vloeiend en het was duidelijk.

Een scenario waar wij totaal geen rekening mee hebben gehouden. Zo kan het gaan in het leven. Ik ben moe. De adrenaline heeft hard gewerkt om gevoel, denken en handelen te coördineren. Wat ben ik trots op ons allemaal dat we dit zo hebben gedaan. Totaal in lijn met wie Duggan was en hoe wij in ons leven met de dood omgaan.

Dag mijn vriend. Jij, die zo zichzelf was en daardoor vol gas in verbinding kon zijn met mij. Ik mis je ogen, die alles zagen en alles vertelden. Bedankt, prachtige hond, voor al jouw wijsheid en enthousiasme. Ik zal veel aan je denken wanneer Pointerpup Zaza binnenkort bij ons komt wonen. Ik weet wat ik moet doen; je hebt het mij geleerd.

Dag mijn vriend 🩵

Komende week werk ik de laatste diensten voor faunabeheer, samen met mijn honden. Dan heb ik vanaf 1 maart het gehele broedseizoen buiten gelopen, geobserveerd, geleerd en genoten van alles wat dit werk mij brengt. Iedere dag de projecten bezoeken, overleg met de ecoloog, samenwerken met de aannemer op het bouwproject. En ook met andere onderaannemers zoals beveiligers met Mechelse herders, die de bouwlocatie beveiligen wanneer er niet gewerkt wordt door de aannemer. Ik ben er juist ook vaak op die momenten en zo hadden we een verrassende samenwerking van mijn werk binnen de bouwhekken en het werk van de beveiliging buiten de hekken.

Dit seizoen heb ik gewerkt op 4 locaties waar de honden en ik ons werk hadden aan het broedvrij houden van die plekken. Het ging om de Scholekster, Zilver- en Mantelmeeuw, Fazant, Patrijs, Oeverzwaluw, Graspieper, Witte Kwikstaart, Sprinkhaanzanger, Grauwe Gans en het wilde konijn. Mijn opdracht: het gebied dusdanig verstoren met inzet van de hond, zodat de vogels en konijnen een andere plek zoeken om te gaan paren, nestelen en broeden. Dus wij werken daar al voordat de dieren daar definitief nestelen. Eens genesteld mag dit niet verstoort worden, dat willen we voorkomen. Om dit succesvol te doen is het geregeld dat de dieren vlakbij die specifieke plek wel hun nesten groot kunnen brengen. Dus ik kan nesten op zien groeien net buiten de locaties die ik vrij houd met de hond. Wij worden ingezet op projecten waar een opdrachtgever onderhoud moet plegen, wil gaan bouwen of graven. Door mijn werk met de honden kunnen de dieren veilig nestelen en kan de opdrachtgever de werkzaamheden voortzetten. Het is interessant om van dichtbij mee te maken dat dit naast elkaar kan bestaan. Het machinale proces terwijl er 5 meter verderop een nest met 3 meeuwenkuikens groot gebracht wordt.

Dit werk doe ik graag. Alleen met 1 of meerdere honden een hele dag onderweg en op pad. Alles samen met de hond beleven en leren. Buiten, kijken, luisteren, voelen, stilstaan en lopen. De elementen ervaren van het weer, de uitdaging van de zeer warme dagen aangaan en daar oplossingen in vinden zodat het werkt. Soms even heel moe zijn, echt fysiek heel moe, omdat het een intensieve dag was met veel rumoer van vogels en konijnen die er zo hun eigen plannen op nahouden. Om dat te doorgronden is er dan extra inzet nodig om te observeren en te leren wat ze aan het doen zijn om vervolgens succesvol te kunnen verstoren met de hond.

En dan zijn er de pauzes. Dat zijn interessante momenten voor mij. Rust voor de hond en mij bij de auto of aan de vloedlijn van de Noordzee. Samen eten, beetje hangen of de ogen even dicht. De benen even ontspannen en kijken naar het moois om ons heen. Rust, ruimte, verder niets. Dat brengt mij veel. Het brengt mij helderheid, inspiratie en met momenten melancholie. Dat is fijn om te ervaren. Dingen de revue laten passeren, stilstaan bij de vraag hoe het met mij gaat, wat ik wil en waar ik zin in heb. En dan volgen er antwoorden. Ik haal adem. Er passeren nog meer pauzemomenten en de route die ik wil volgen stippelt zich helder uit aan de horizon. Ik ga weer op pad, mijn pad.

Ik heb antwoord gevonden op mijn zoektocht van afgelopen 2 jaren in het contact met Labrador Muppet. En ook op het gebruik van sociale media; waarom ik dit wilde ontdekken is me nu duidelijk geworden. Ik ben aan het veranderen van lesgever/instructeur naar inspirator en motivator. Ik heb behoefte aan het delen van informatie en ervaring waar andere mensen inspiratie uit halen of gemotiveerd door raken om zelf aan de slag te gaan. De keuzes die ik maak, het waarom en de lessen die ik leer zijn het waard om te vertellen en te laten zien. Omdat het voor mij natuurlijk aanvoelt om totaal te gaan voor wat ik wil en waar ik zin in heb. Ineens een andere route te nemen en te gaan zien wat het brengt, met vertrouwen, grenzeloos vertrouwen in mezelf en het leven.

En zo gaat het. Ik ga weer een andere route verkennen. Ik ben ouder aan het worden. De rust die dit brengt vind ik uitermate comfortabel. Afgelopen jaren was ik onderweg naar dit punt. Ik heb weerstand gevoeld en daar ben ik de strijd mee aangegaan. Dat weet ik nu, ik stop met het voeden van mijn weerstanden. Tijdens de afgelopen maanden, daar aan die vloedlijn van de Noordzee met hond, meeuw en broodtrommel, heb ik gekozen. Leven, inspireren, motiveren, leren en schrijven over mijn ervaringen met de honden en de dingen om me heen; dat is wat ik wil doen en dat ga ik doen.

En wat is dan die verandering in mij? Ik heb eerder geschreven en gezegd dat ik een inspirator ben. Alleen dat laatste klopt niet. Ik was het aan het worden, ik was onderweg, het was zich aan het vormen. Nu voel ik het, ik begrijp het, ik weet het, het is er. Dit ben ik, nu, in mijn leven op dit moment. En het voelt heerlijk.

Er staat een vol bloeiende Magnolia boom in mijn tuin. Prachtig om naar te kijken, zeker wanneer de lucht strakblauw kleurt. Dan komen de kleuren van de bloem met het wit en roze zo mooi uit, een lust voor het oog. En ik lust de bloem ook, daar zet ik thee van. Je kunt er ook siroop van maken en het blad bereiden in salades. Ik houd het bij de thee.

De boom is vernoemd naar Pierre Magnol. Een grondlegger van de systematische classificaties van planten.

Magnolia’s behoren tot de oudste bloeiende planten op aarde. Tot voor de tijd dat er bijen waren. Er is een oeroude samenwerking tussen kevers en de magnolia. Kevers zorgen voor de bestuiving. Het zijn de primitieve vleugelloze kevers die de klus klaren. Dat zijn kevers die zich hebben aangepast aan een leven op de bodem, vliegen is voor hen niet noodzakelijk om te overleven.

De grote robuuste bloem trekt kevers aan en kan de ruwe bewegingen van de kever aan. De meest magnolia’s produceren stuifmeel en geen nectar.

Ik maak thee van het blad van de boom uit mijn tuin. Dit kan met een paar losse bloemblaadjes, maar ook met de hele knop. De thee geeft een zacht bloemige en frisse smaak. Soms wat anijs- of gemberachtig.

Het heeft een kalmerende werking op je gehele lijf, dus ook je hoofd. En het is ondersteunend bij seizoen gerelateerde allergieën en het openen van je luchtwegen. Dus ook fijn te drinken bij verkoudheid.

Je neemt een paar blaadjes of de hele knop. Kook het water en laat dit daarna even staan om iets af te koelen. Giet het dan langzaam op het blad van de bloem in je theeglas. Laat het 2 tot 5 minuten trekken, naar jouw voorkeur. Daarna haal je het blad uit het water en kun je genieten van je magnolia thee.

~ Foto’s: Annelies Ruiter

Fraai ! Het idee is uitgewerkt; starten van een pagina met blogberichten. Na oefenen en leren in de afgelopen jaren, vooral wat ik niet wilde, past de puzzel nu wel in elkaar. De blogs verdwenen in de massa van de grotere website en ik kreeg het niet ‘klein’. Nu begrijp ik dat dit te maken heeft met mijn ontwikkeling, ik heb de keuze gemaakt om kleiner, simpeler en eenvoudiger naar het leven en mijn acties te kijken. Ik ben ouder geworden en daarmee rustiger, een fijne ontwikkeling.

Ik neem je mee in mijn idee:

• Blogs die je kunt lezen wanneer jij wil. Geen meldingen of abonnee moeten worden. Je zoekt het op, omdat je zin hebt om te lezen en nieuwsgierig bent.
• Eenvoudige en kalme uitstraling van de website, zodat je kan lezen en niet afgeleid raakt door extra toeters en bellen.
• Geen sociale media accounts vereist.
• Je hoeft geen reacties te plaatsen wanneer je daar geen behoefte aan hebt, dit doe je alleen omdat je dat wil doen en daar reden toe hebt, simpel.
• Teksten, foto’s en videofragmenten zijn van mijn hand. Origineel, de realiteit en echt. Het is wat ik wil delen met jou.
• Geschreven in het ritme van het leven. 3 blogs in een week tegen 2 per maand ~ ‘Ja’, dat is mijn ritme.

Ik ben actief geworden op de platformen Facebook en Instagram. Voor nu vind ik het interessant om daar rond te kijken. De snelheid en het onrustige karakter van deze kanalen zorgt voor afstand, het rumoer bevalt mij niet. Goed dat ik dit ervaar en ontdek ; het heeft mij ertoe aangezet om deze pagina te ontwikkelen. Rust & eenvoud en gewoon lekker lezen wat je wil lezen. Want wanneer je niet wil zien wat ik ontrafel via mijn toetsenbord; dan zoek je deze pagina niet op en kom ik dus ook niet ongevraagd langs op je scherm met het risico dat jij je verslikt in je appeltaart.

Nog even terug naar het idee. Er is mij een duw uitgedeeld om dit nu uit te werken. Labrador Retriever Muppet heeft sinds haar komst, oktober 2024, mijn leven verheerlijkt met wervelende onverwachte brein brekende acties en zalige zachtheid. Ik leer immens veel over mezelf, de patronen en visies waar ik in geloof wat betreft het opvoeden, begeleiden en trainen van honden. Er is één en ander aan het wankelen gebracht en daar ga ik over schrijven; Muppet heeft dan ook een geheel eigen categorie bemachtigd op deze pagina. De inhoud zal uit gaan wijzen waarom.

Ik geef 17 jaar les aan eigenaren met honden, individueel en buiten. Jachthonden zijn mijn specialiteit geworden. Ik kan jou begeleiden en coachen om trainer van je jachthond te worden. Ik richt me op zelfstandig en solo met je hond werken, zoals ik dat ook doe met mijn eigen honden. Geen wedstrijden, beoordelingen en certificaten. Ook hier weer de eenvoud; jij en je hond. En jullie zijn niet hetzelfde duo als de buurman en zijn hond verderop uit de straat of de trainer die je ziet op een snelle clip terwijl je aan het scrollen bent.

Zonder een hond kun je met mij wandelen. Je hoofd leeg praten, ademhalen, mopperen en vragen stellen over jouw keuzes en ontwikkeling. Ik kan helder en doortastend vragen stellen en geduldig ruimte geven aan jouw inzichten die tijdens onze ontmoeting opborrelen. Mijn enthousiasme en hoopvolle houding motiveren om een doorbraak in je denken en onzekerheden te bewerkstelligen. En dat doe je dan zelf, ik vier dat met je mee.