Ze kwam in oktober 2024 bij ons wonen, samen met Labrador Muppet. 12 jaar was ze toen. Wat heb ik een zwak voor haar, haar ogen, haar energie, haar zachte hoofd. Ik heb me meermaals afgevraagd wat ze mee had gemaakt, in haar leven tot dan toe. Ze leek mat, onzichtbaar, haar lijf getekend met littekens en bobbels en bulten. Een lieve, zachtaardige ziel ~ vriendelijk en krachtig.

Ze is 3 september overleden op 14 jarige leeftijd. Haar lijf was zwak geworden, haar prachtige karakter en temperament niet. Ze is in mijn leven gekomen op het moment dat ik haar veerkracht nodig had. Ik ontmoette verschillende persoonlijke weerstanden op mijn pad en ik kon mijn veerkracht niet vinden, omdat ik dat gedeelte voelen ‘ergens’ kwijt was geraakt.

In het contact met Siena schoot zij meerdere keren totaal raak in mijn weerstand. Ik begreep gedrag van haar niet, ging denken, wilde perse weten wat haar was overkomen en daar beet ik me in vast. Omdat ik ‘dacht’ dat ik haar daarmee kon helpen, dat ik haar dan zou begrijpen en dat dat nodig was voor ons contact. Hoe meer ik dacht, hoe meer weerstand er kwam. Siena werd dan onzichtbaar, liep van me weg, keek van een afstand naar me en zuchtte nog eens.

Ik voelde frustratie en irritatie bij me opkomen. Hoe was het nu toch mogelijk dat ik geen grip kreeg op Siena, op het waarom van haar doen en laten?

Ik ben toen meer met haar individueel op pad gegaan. En vervolgens met Dakota en Duggan erbij. Ik liet haar rennen, vrij, op afstand van mij, haar gang gaan. Ik was in mijn weerstand vergeten dat dit een mogelijkheid was, dat dit was wat Siena kon en nodig had. Precies hetzelfde wat ik zelf moest doen om de weerstand met veerkracht te verminderen. Laat het gaan, vrij, in beweging komen.

Ze heeft me geholpen om tot actie over te gaan. Niet meer denken over wat er met haar gebeurd is voordat ze bij ons kwam. Weerstanden ‘over boord’ en rennen met een glimlach van oor tot oor. Vanaf dat moment ging alles vooruit, want ik ging weer vooruit. En in dat vooruit bewegen was het gevoel weer heel vlot present.

Ze zocht me op, kwam bij me liggen, likte aan mijn handen. We gingen samen een ijsje eten en kriebelen op haar buik vond ze geweldig. Ze lag aan mijn voeten en gaf de beste knuffels wanneer ik in de ochtend haar weer zag. En rennen ! Ze was zo zalig aan het rennen met Dakota en Duggan. Keihard mijn kant op om voertjes te scoren en dan weer rennen. Zij voelde zich goed en ik ook ~ we hadden het samen voor elkaar, voor elkaar.

Haar vermogen en veerkracht om mij dit te leren, dat ontroert mij. Haar geduld met mij is bewonderenswaardig. Haar totale vriendelijkheid, loyaliteit en manier van doen is een voorbeeld voor mij, in mijn mens zijn.

Ik mis haar ogen. De amberkleur, de warmte, de zachtheid. Haar levenswijsheid ~ ik ben zo blij dat ik dit voel en dat ze mij heeft geleerd om terug te keren naar die van mij.

Dag Siena, mooie hond. Wat een genot om met jou samen op te lopen 💜