Het is een les. Een levensles die ik krijg van Muppet. Ik dacht zeker te weten dat ik in de afgelopen jaren de slag had gemaakt in het leren over mezelf en het omgaan met weerstanden. Ik ben tot de ontdekking gekomen, tot de ervaring gekomen, dat weerstand in allerlei gedaanten en vormen op mijn pad komt. Muppet en ik ontmoeten elkaar op een punt in mijn leven wat bol staat van de verandering. Toen zij in 2024 bij ons kwam wonen was ik bezig om, letterlijk, weer goed op beide benen te staan. In de 3 jaren daarvoor had ik te maken met verkrampingen en zenuwpijnen in mijn lichaam waardoor ik niet, nauwelijks, langzaam of scheef liep.

Muppet attendeerde me erop dat ik niet alles uit de weg kan gaan, omdat ik er geen zin in heb. Ik had geen zin in moeilijk denkwerk over een hond die niet meteen mee deinde in ons leven met de andere honden. Want dat was het! Siena, die tegelijk met Muppet bij ons kwam wonen, deinde meteen mee in ‘mijn plaatje’. Ik vond dat ik de jaren ervoor veel werk had verzet aan denken over levenszaken, mijn gezondheid en het maken van keuzes en accepteren van minder mobiliteit. Ik wilde vooruit en ik had het idee dat Muppet me tegenhield. Het idee; dus mijn gedachten. Ik ben recent tot de realisatie gekomen dat ik mijn gevoel, over en richting Muppet, weg heb gedrukt. Het moest gaan zoals ik wilde voor Muppet; gewoon fijn meebewegen in ons leven met de honden, zonder gedoe en gehannes, want daar heb ik geen zin in.

Ik ben dus gaan zitten om mijn weerstand tegemoet te treden, zoals ik in de vorige blog beschrijf. En ik geloof erin dat dingen gebeuren op het moment dat ze moeten gebeuren in mijn leven. Zo ook dit moment. Ik was in een patroon terecht gekomen wat mij bekend is: denken, oplossingen zoeken, frustratie en irritatie ervaren wanneer het niet lukt en dan weer overnieuw starten met denken.

Waar ging dat denken dan over? Ik plaats achter elkaar wat details betreffende Muppet: Ze plast en poept in huis. Ze eet haar eigen ontlasting op. Buitenshuis eet ze de ontlasting van de andere honden ook op. Ze eet tijdens wandelingen poep van allerlei diersoorten. Ze springt tegen het aanrecht en de tafel en pakt alles wat eetbaar is, ook al is het verpakt. Ze loopt weg van ons wanneer ze los loopt tijdens een wandeling, langste tijd dat ze uit zicht was is 20 minuten. Ze is onstabiel bereikbaar buitenshuis, aan de lijn of los. Ze maakt geen contact met de andere honden en ons tijdens het wandelen. Ze pakt dingen af van de andere honden. Ze ‘knalt’ in haar voerbak. Ze blokkeert volledig wanneer we haar even tegenhouden of iets terug willen laten bewegen, lijkt op bevriezen. Ze pakt een snackje, uit je hand, loeihard en ruig aan.

Dat zijn een aantal zichtbare gedragingen en acties. Daaromheen zien we, met fases, dat ze zich terugtrekt. Dat ze zich niet fijn voelt, dat ze in zichzelf gekeerd is. Robert en ik noemen het zombiegedrag, ze kijkt dan ‘leeg’. En dit is nu juist wat er sterk naar voren kwam in mijn moment van zitten met mijn weerstand. Ik wil niet dat Muppet zich ‘leeg’ voelt, ik wil niet zien dat ze zich niet fijn voelt. Ik wil dat ze gelukkig is en dat ze zich goed voelt. Ik wil, ik wil, ik wil………

En daar is het begonnen, ik ben gestopt met willen. Het voelen is weer terug. En dat is waar ik jullie meer over ga vertellen in de blogs. Hoe zorgt dat voelen ervoor dat patronen en gedachten een andere rol gaan spelen?

Met dank aan Muppet 🐾❤️